Nukleoplastyka

Minimalnie inwazyjna przez skórna metoda terapii zmian dyskopatycznych.

Nukleoplastyka jest stosunkowo młodą metodą terapii zmian degeneracyjnych krążka międzykręgowego – dyskopatii. Istotą zabiegu jest wprowadzenie do chorego dysku kaniuli, oraz przy zastosowaniu wybranego medium (mechanicznego, laserowego, chemicznego, termicznego) kontrolowane stopniowe niszczenie fragmentów zdegenerowanej masy dysku.

Nukleoplastyka

Wskazania do nukleoplastyki

Wskazaniem do nukleoplastyki jest dyskopatia w przebiegu, której dochodzi do ucisku przez uwypuklony krążek międzykręgowy struktur nerwowych. Zabiegów nie wykonuje się w przypadku całkowitego pęknięcia pierścienia włóknistego – ekstruzji/sekwestracji lecz w fazie dyskopatii zwanej protruzją – patrz: fazy dyskopatii.

Nukleoplastykę wykonuje się przy wystąpieniu nasilonych objawów neurologicznych: drętwienia, mrowienia, osłabienie czucia i siły mięśniowej, zaniki mięśni oraz/lub silnego uporczywego bólu.

Należy jednak zaznaczyć, że zabieg jest uzasadniony w przypadku braku pozytywnych efektów terapii zachowawczej – rehabilitacji, terapii farmakologicznej i nie powinien być traktowany jako postępowanie pierwszego wyboru.

Nukleoplastyka rokowania

Według większości źródeł rokowania skuteczności nukleoplastyki są dobre. Po zabiegu obserwuje się znaczną redukcję dolegliwości bólowych oraz wycofanie objawów neurologicznych. Największa poprawa negatywnych objawów występuje w pierwszym tygodniu po zabiegu – nawet do 87,9% przypadków operacyjnych. Jednakże z biegiem czasu satysfakcja pacjentów zmniejsza się i po upływie 3 lat od nukleoplastyki pozytywne wyniki zgłasza nieco ponad 60% badanych. Spadek satysfakcji może mieć związek z brakiem odpowiednich działań rehabilitacyjnych po zabiegu ale jest to tylko opinia autora niniejszego artykułu.

Po zabiegu

Nukleoplastyka wydaje się bardzo atrakcyjną formą terapii nie specyficznych i nie poddających się leczeniu zachowawczemu zmian dyskopatycznych. Jednakże należy pamiętać, że zabieg usuwa skutki choroby degeneracyjnej a nie jej źródło. Dlatego bardzo ważne jest aby po zabiegu jak najszybciej zatroszczyć się o rehabilitację i korektę negatywnych nawyków ruchowych. Postępowanie pooperacyjne powinno mieć formę regularnych zajęć pod okiem fizjoterapeuty. W późniejszych okresach po operacji – po wyeliminowaniu negatywnych nawyków życiowych i osiągnięciu odpowiedniego stopnia kontroli neuromięśniowej – powinniśmy zatroszczyć się o regularną formę rekreacji ruchowej.

Źródła:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4469937/

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4717925/

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ